Op 26 februari 1948 werd ik als middelste dochter van drie meisjes in Rotterdam Noord geboren. Het gezin waarin ik werd geboren was een arbeidersgezin. Een hard werkende vader, een moeder als huisvrouw.
De sociale controle was hoog in die tijd. Eén straat was een dorp op zich. Iedere buurvrouw/man wist van elkaar alles. Iedereen probeerde de vuile was binnenskamers te houden, wat een onmogelijke opdracht was.
Een nachtmerrie van elke ouder was in die tijd je dochter ongehuwd zwanger thuis te krijgen. Ik werd de nachtmerrie van mijn ouders. Ik was18 jaar en zwanger. Abortus was strafbaar, het afstaan van je kind was een goed alternatief. Weggestopt, verborgen voor de buurt kreeg ik in 1967 mijn kind die voor adoptie werd afgestaan. Proberen te leven en te vergeten was mijn taak, waar ik wonderwel in slaagde.
In het jaar 2003 ontmoete ik mijn zoekende afgestane zoon. Wat een sprookje van ontmoeten had moeten worden eindigde voor mij in een nachtmerrie. In mijn geworstel kwam ik tot de ontdekking dat er nauwelijks boeken bestaan over het afstaan van je kind. Afstandsmoeders is een woord wat ik niet wilde kennen maar ik werd er één.
Mijn boek 'Een Gemiste Kans' gaat over mijn geworstel en hoe ik daar uitkwam. Het boek is een handsvat voor elke afstandsmoeder. Gelijk is het een boek dat geadopteerde en hun adoptie-ouders inzicht geeft over het proces afstaan. Wat doet het met een moeder?
Een Gemiste Kans, is mijn debuut.